Ontslagen

Ontslagen

Dagelijkse mijmeringen van een patiënt

Dag 1.

Van bank naar operatiekamer

Gisteren lag ik op de bank. Schouder in de kreukels, hoofd in overdrive. Vandaag werd ik geopereerd. Vierentwintig botankers in mijn schouder. Geen kleine ingreep, maar een serieuze verbouwing. En toch begon het al eerder. In het patiëntenportaal. De avond ervoor logde ik nog één keer in. Ik las wat me te wachten stond. Nuchter blijven. Tijdstip melden. Duur van de ingreep. Risico’s. Hersteltraject. Alles strak uitgeschreven. Helder. Feitelijk. Ondertussen maakte ik in mijn hoofd mijn eigen versie van de werkelijkheid. Ik zag de operatiekamer al voor me. Ik voelde de spanning. Ik hoorde woorden die nog niet uitgesproken waren.

De klantreis van een patiënt

Dat is precies wat wij klanten ook vertellen. De customer journey begint niet bij het eerste fysieke contact. Die begint op de bank, met een scherm op schoot. Met twijfel. Met verwachtingen. Met verhalen die iemand zelf invult tussen de regels door. Als ontwerper en ondernemer weet ik dat en als patiënt voelde ik het. Wat je leest moet kloppen met wat je meemaakt. De toon moet passen bij de emotie van dat moment. De informatie moet rust geven.

Aanleiding

De reden voor deze operatie ligt een paar weken terug in Oostenrijk. Mijn zoon werd achttien en werkt daar aan zijn droom om skileraar te worden. We hadden al afgesproken toen hij nog in Nederland was: op je achttiende verjaardag drink ik met je het eerste biertje aan de bar. Vader en zoon. En dat deden we. Op onze laatste dag besloot ik nog één lesje te nemen, zodat we samen één keer konden snowboarden. Met de instelling van een 25 jarige dacht ik dat het prima kon. Nog even dat mooie bochtje, net iets te hard naar beneden, de grens opzoeken. Maar dit keer ging ik er net overheen. Die val werd het begin van deze operatie. Soms zit een groot gevolg in één kleine beslissing.

Over deze blog

Dit blog schrijf ik omdat dit moment mij iets geeft wat in de dagelijkse praktijk zeldzaam is: rust. Gedwongen rust. Tijd die niet gevuld kan worden met rennen of regelen, maar met denken. Een operatie legt je stil. En juist in dat stilleggen ontstaat ruimte. Ruimte om terug te kijken op hoe ik werk, hoe ik leiding geef en hoe automatisch sommige keuzes zijn geworden.
Ik zet mijn gedachten graag op papier. Niet als dagboek, maar als ordening. Schrijven helpt mij lijnen te zien en patronen te herkennen. Wat begon als een medische ingreep, wordt zo ook een mentale herijking. Door dit te delen, maak ik mijn reflectie concreet.

Van anesthesist tot slaapdokter

Van kamer naar kamer werd ik rustig meegenomen in het proces. Van mijn eigen kleding naar het operatiepak. Van uitleg naar infuus. Van spanning naar vertrouwen. Alles had een ritme. Alles werd benoemd. De anesthesist stelde zich aan mij voor als anesthesist. Zakelijk, helder, professioneel. In het bed tegenover mij lag een jong kindje. Daar hoorde ik een andere term: slaapdokter. Eén woord verschil. Zelfde functie. Totaal andere beleving. Dat vond ik prachtig. Hoe taal zich aanpast aan degene die haar ontvangt. Hoe tone of voice het verschil maakt tussen technisch en veilig, tussen medisch en begrijpelijk.

Vandaag lag ik op de recovery. Boven verschillende bedden verscheen één woord op het scherm: ontslagen.

Ontslagen als medische status. Je mag naar huis.
Ontslagen als persoonlijke realiteit. Je wordt vrijgesteld. Ik word de komende tijd ontslagen van een aantal vanzelfsprekendheden. Ontslagen van twee handen die alles tegelijk doen, ontslagen van even snel iets oppakken, ontslagen van blindelings schakelen tussen ontwerp, strategie en operatie.

Vierentwintig ankers in mijn schouder betekenen maanden revalidatie. Dat is geen sprint. Dat is een lang traject van discipline, geduld en opnieuw leren bewegen. Herstel is een proces. Net als een goede klantreis. Je doorloopt fases. Je hebt begeleiding nodig, je zoekt bevestiging dat je op schema ligt, je wil weten wat normaal is en wat niet. En misschien is dit precies het moment dat mij als ondernemer scherper maakt.

Wat kan ik met één arm?
Wat moet ik anders organiseren?
Waar kan ik loslaten?
Wie in mijn team kan juist nu meer ruimte pakken?

Bij SchaapOntwerpers bouwen we merken en digitale omgevingen die kloppen. Die niet alleen mooi zijn, maar logisch. Die verwachtingen managen. Die spanning wegnemen. Die richting geven.

Nu zit ik zelf in een journey. Ik ga ontdekken hoe ik mijn bedrijf anders kan leiden. Hoe ik in contact blijf met mijn medewerkers en klanten. Hoe ik strategie nog scherper kan maken omdat ik minder kan doen en dus beter moet kiezen.

Misschien is ontslagen worden soms precies wat nodig is.
Ontslagen van routines.
Ontslagen van automatische patronen.
Ontslagen van drukte die je zelf hebt georganiseerd.

Herstel dwingt tot reflectie.
Reflectie levert inzicht op.
Inzicht leidt tot betere keuzes.

Ik ga deze periode positief benaderen. Niet als beperking, maar als herontwerp. Van mijn agenda. Van mijn rol. Misschien zelfs van delen van mijn bedrijf.

Vierentwintig ankers in mijn schouder.
Een paar ankers extra in mijn leiderschap.

Ontslagen.
En tegelijk opnieuw begonnen.