Wanneer klanten voor het eerst bij ons op de studio komen, kijken ze vaak even verbaasd rond. Tussen de beeldschermen en designboeken door treffen ze een bonte verzameling vintage plastic aan.
Van de pop van de man van zes miljoen tot een replica van ET het ruimtewezen, en natuurlijk het opgezette schaap dat je bij binnenkomst vriendelijk (nou ja, verstijfd) aankijkt. Deze collectie is inmiddels een vast onderdeel van onze studio geworden en roept bij velen nostalgische herinneringen op.
Mijn fascinatie voor deze objecten begon op 21 mei 1980, de dag dat The Empire Strikes Back in première ging. Oorspronkelijk wilden we naar Flash Gordon, maar door een toevallige vergissing belandden we in een andere zaal. Een geluk bij een ongeluk, want vanaf dat moment was ik verkocht. Sciencefiction en filmgerelateerde memorabilia werden een nieuwe passie. Na de film bleef de betovering hangen. De bioscoopschermen mochten dan zijn gedoofd, maar de magie leefde voort in de etalage, waar een scène uit de film was nagebouwd met speelgoed. Gefascineerd stond ik ernaar te kijken, vastbesloten om een eigen stukje Star Wars te bemachtigen. Maandenlang spaarde ik voor de Millennium Falcon, die ik uiteindelijk met trots kocht voor 143 gulden. Maar de teleurstelling sloeg snel toe: buiten een klep die open kon en een geluid dat klonk als een wankelende stofzuiger, viel er bar weinig mee te beleven.
Een Millenium Falcon voor 143 gulden.
Gelukkig had mijn moeder een vooruitziende blik en mocht ik het gevaarte ruilen voor een Tie-Fighter, die minstens zo onpraktisch was, maar in elk geval vriendelijker geprijsd. Mijn verzameling groeide later nog met een plastic ijsplaneet, maar bleef bescheiden. Tot een jaar geleden.
Op een dag nam ik wat oude stukken speelgoed mee naar de studio en besloot eens op Marktplaats rond te neuzen. Tot mijn verrassing bleek er nog een schat aan oude Star Wars-figuren en ruimteschepen te koop. De prijzen? Alleszins redelijk. En zo begon een nieuwe missie: mijn verzameling compleet maken.
Elke week arriveerden nieuwe pakketjes en mijn bureau veranderde langzaam in een scène uit een oude speelgoedcatalogus. Op een gegeven moment werd het zelfs voor mij te veel en verhuisde de verzameling naar een kast, waar alles nu een vaste plek heeft gekregen.
Soms, bij de eerste kop koffie van de dag, sta ik even stil bij deze verzameling. Niet alleen omdat het me terugbrengt naar mijn jeugd, maar ook omdat het een tastbare herinnering is aan een tijd waarin dromen en verbeelding centraal stonden.
May the Force be with you.
