Gisteren liet ik mijn eerste tatoeage zetten. Hij staat er nu, op mijn rechteronderarm: een cirkel met een paar lijnen. Een schaap. En ik vind het fantastisch.

Het bijzondere is dat het beeld zelf helemaal niet nieuw is. Het reist al zo'n 25 jaar met me mee. Het stond op visitekaartjes, websites, gevels en drukwerk, en het werd het beeldmerk van mijn bureau. En nu zit het letterlijk aan me vast.

Het begon begin deze eeuw bij Origin. Internet stond nog in de kinderschoenen en bedrijven begonnen te ontdekken dat ze er ‘iets mee moesten’. Bij Origin werd een groep creatieven bij elkaar gezet om te pionieren met internet en digitale vormgeving, en ik zat daar tussen.

We maakten dingen waarvoor nog nauwelijks regels bestonden. En we hadden het, eerlijk is eerlijk, ook niet altijd even druk. In zo'n periode begon ik voor mezelf wat te ontwerpen. Ik speelde met het idee ooit iets onder mijn eigen naam te beginnen, en als je Schaap heet, ligt een schaap als beeldmerk nogal voor de hand.

De vraag was alleen:

Ik zocht naar de essentie: weglaten, vereenvoudigen, nog iets weghalen. Uiteindelijk bleven een cirkel en een paar lijnen over, meer niet. En toch zie je een schaap.

Dat beeld werd later het beeldmerk van SchaapOntwerpers. Je ziet het tegenwoordig minder prominent op onze website, maar het is nooit weggeweest. Op ons visitekaartje staat het bijvoorbeeld nog steeds.

En het gekke is: in al die jaren heb ik er nauwelijks iets aan veranderd. Een lijndikte misschien, de schaal, maar de vorm, de krommingen en de verhoudingen zijn precies zoals ik ze ooit vastlegde.

Dat vind ik achteraf misschien wel het interessantste aan dit hele verhaal. Ik ben ontwerper, en mijn werk bestaat voor een belangrijk deel uit kijken, twijfelen, aanpassen, opnieuw kijken, verbeteren. En juist dit ene beeld heb ik al die tijd met rust gelaten. Blijkbaar was het goed. Blijkbaar was het af.

Een tijdje geleden zag ik in een kledingzaak iemand met prachtige tatoeages. Niet een verzameling losse plaatjes, maar een geheel waarvan je zag dat iemand echt naar het lichaam had gekeken. Ik vroeg wie ze had gezet, en zo kwam ik terecht bij Roberto van Ink Story in Utrecht.

Vier weken geleden liep ik bij hem binnen met mijn schaap. Hij bekeek het en zei iets wat me is bijgebleven:

Eerlijk gezegd voelde ik me daar een beetje bezwaard onder. Ik had hem juist uitgekozen om zijn vakmanschap, en nu zou ik hem vragen om louter uitvoerder te zijn. Want aan het beeldmerk zelf mocht niets veranderen: geen lijn, geen kromming, geen verhouding. Dat legde ik hem ook uit.

En wat hij begreep als geen ander, was alles eromheen. Waar het beeld op mijn arm moest komen, hoe groot, hoe hoog, welke lijndikte klopte en waar de huid zich er het beste toe leende. Juist hij moest de perfecte lijn zetten op een imperfect lichaam.

Gisteren om twaalf uur was het zover. Ik had mijn logo natuurlijk in allerlei formaten en lijndiktes voorbereid, beroepsdeformatie. We kozen een formaat en maakten een transfer. Op mijn arm, kijken, iets naar links, nog een keer kijken. Ja, daar.

En dan gebeurt er iets vreemds. Een beeld dat 25 jaar lang op papier en beeldschermen heeft bestaan, staat ineens op je huid. En je weet: vanaf nu gaat het niet meer weg.

Drie uur lang werkte Roberto aan iets wat er bedrieglijk eenvoudig uitziet: een cirkel en een paar lijnen. Hij praatte ondertussen vrijwel onafgebroken over kunst en kunstenaars, en ik vroeg me af hoe iemand zoveel kan praten en tegelijkertijd zo'n vaste hand kan hebben.

Langzaam verscheen mijn eigen beeld op mijn arm. En toen zag ik iets wat ik op een beeldscherm nooit had kunnen zien: mijn cirkel is niet meer altijd rond. Als ik mijn pols draai, vervormt hij. Als ik mijn arm beweeg, beweegt het schaap mee. Op een beeldscherm kon ik die cirkel tot op de millimeter perfectioneren, op mijn lichaam niet.

Een precies ontworpen beeld op een ondergrond die nooit hetzelfde blijft.

Vandaag zijn de lijnen zwart en strak. Over twintig jaar zijn ze zachter en is mijn huid ouder. Misschien heeft mijn schaap tegen die tijd ook rimpels, en dat is prima. Want misschien is dat wel een veel interessantere vorm van perfectie: niet dat iets voor altijd hetzelfde blijft, maar dat het mag veranderen zonder zijn essentie te verliezen.

Ik schreef eerder over mijn verlangen naar dingen die echt af kunnen zijn. Dat komt waarschijnlijk uit mijn vak. Digitaal werk is bijna nooit af: websites veranderen, producten ontwikkelen zich, we blijven testen en bouwen.

Mijn schaap was anders. Ik ontwierp het 25 jaar geleden en heb er daarna nauwelijks meer aan gezeten. Gisteren dacht ik het definitief te maken door het op mijn arm te laten zetten. Naald erin, klaar.

Maar misschien gebeurde het tegenovergestelde. Het ontwerp is af, ik niet. Vanaf nu beweegt het met me mee en wordt het ouder met me. Over twintig jaar is het niet meer precies het schaap dat Roberto zette, net zoals ik dan niet meer precies dezelfde ben.

Na een leven lang beelden maken die weer verdwijnen, heb ik er eindelijk één uitgekozen dat blijft.